Blog: Totaal afgeleid...

Deze pandemie lijkt maar geen einde te hebben. Naast het feit dat we op moeten passen om zelf niet te worden besmet, moeten we ook uitkijken dat we niet een gek te worden van alle andere gevolgen. Quarantaines, complottheorieën, handen wassen, anderhalve meter, wappies, isolatie, coronarellen.. We willen allemaal dat het voorbij is. Helaas is het de realiteit dat we er nog midden in staan en, erger nog, de maatschappij verder verdeeld raakt. En 1 ding hebben de verschillende partijen met elkaar gemeen, ze willen allemaal dat het voorbij is. Maar om de hele bende nou maar kort en klein te slaan..?

 

We zitten thuis, niet zo veel te doen. Want er is ook niet zo veel te doen. We kennen elke stoeptegel die we tegenkomen op onze dagelijkse wandeling. Je hebt je partner die thuiswerkt (net als jijzelf) niks meer te vertellen, want jullie werken thuis. Je wilt je bejaarde moeder een knuffel geven, maar je durft niet.. Het is ruk, volkomen ruk. En ik kan frustraties wel begrijpen, maar door de Jumbo te plunderen gaat corona niet weg.

 

We mogen niet ons normale ding doen. En dat is het ‘m nou juist. Ons normale ding. Hetgeen wat we gewend zijn. En dat wordt van hoger hand opgelegd. Dan worden we boos. En dan staat Urk in de fik. Ik zou nu graag een grapje over gerookte vis willen maken, maar dan dwaal ik te ver af. Het komt er op neer dat men niet de intrinsieke motivatie heeft om te willen veranderen. Want verandering is raar.

 

Ik ben sowieso al te veel afgeleid. Ik wilde een stuk schrijven over gezonde verandering. Over zelfreflectie. En dat in de trant van: “een betere wereld begint bij jezelf.” Deden we dat maar. Iets meer naar ons zelf kijken. Kijken hoe wij kunnen veranderen. Wat ons motiveert. Kijken naar wat WEL kan. Niet alleen maar beren op de weg zien. Een goed voorbeeld is een sector die ik een zeer warm hart toedraag. Namelijk de horeca. De arme horeca.. Al tijden gesloten, maar toch volop in actie. Ze zitten niet stil, want ze kijken hoe het wel kan. En ja, het doet zeer. En nee, ze hebben geen keuze. Maar toch, ze doen wat ze WEL kunnen. Ik word er haast melodramatisch van.

 

Kijk eens naar jezelf. Kan je niet naar je vrienden? Ga dan eens lekker gezond voor jezelf koken! Ga (toch maar weer) wandelen! Wil je al een tijdje iets aan “jezelf” doen? Maak dan nu een plan. Dit is een moment van bezinning! Corona is er nog wel even en we zitten nog wel even thuis. Is het dan geen goed idee om dat zo goed mogelijk uit de startblokken te komen?

 

En ik heb nog een tip voor iedereen die “last” heeft van de avondklok. Ga lekker om negen uur naar bed en sta om half vijf weer op. Dan merk je er tenminste niks van én we houden onze steden en dorpen een beetje heel. Pak je toch 7,5 uur slaap. Niks mis mee toch?

 

Welterusten.